Þegar þetta er ritað er ég í 38þús fetum yfir ástralíu á leið til Kuala Lumpur, minnar heimahafnar í þessu úthaldi. Við vorum í Melbourne í einn dag ég og kollegar mínir tveir, flugstjóri Ali Khorramasahi ættaður frá Íran og Muhktar Fatah flugvélstjóri frá Súdan. Báðir búa þeir núna ásamt fjölskyldum sínum í Kuala Lumpur. Það er mikið hér um áhafnir frá fjarlægum stöðum sem hinn venjulegi Íslendingur hittir ekki á hverjum degi en um daginn flaug ég með flutstjóra frá Írak og flugvélstjóra frá Malasíu. Þeir voru kyndugir mjög og minntu einna helst á hjón sem höfðu verið gift í 50 ár, voru alltaf að þvarga um alla skpaða hluti og haðfi ég mjög gaman af. Í morgunmatnum einu sinni t.d. kom þjóninn með te fyrir Karim sem er flugvélstjórinn og þá sagði Jabbar sem er flugstjórinn ekki mikið, jú meira sagði Karim og aumingja þjónninn vissi ekkert hvað hann átti að gera. Spaugilegt með nöfnin þeirra líka því saman heita þeir Karim Abdul Jabbar en báðir hafa millinafnið Abdul og flugstjórinn hafði Jabbar í nafnarunu sinni en hann var ekki nema svona 160 cm á hæð og hinn litlu stærri. Skemmtilegir kumpánar eins og flestir hér og ekkert undan því að kvarta þótt menn komi frá öllum heimshornum. Svo flaug ég líka með einum Íslendingi um daginn, Ingó Ásgeirs flugstjóra, einn túr til Hong Kong og aftur til Kuala Lumpur.

Það er alltaf gott að koma til KL og sérstaklega fann ég það núna þegar ég kom í gegnum Tashkent, Uzbekistan og þurfti að vera þar í tvo daga. Fólkið þar er ekkert sérstaklega kurteist og hefur ekki þessa þjónustulund sem einkennir gjarnan Asíubúann. Það virðist vera dulítil eymd og vonleysi sem einkennir þessa staði enda kannski ekki nema von þar sem þetta eru fyrrum Sovétríkin og ekki hefur verið beint dekstrað við þetta fólk og það er eins og það sjái ekki mikla möguleika enda hefur það ekki mikið á milli handanna heldur. Svo er ekkert til eins og í morgunmatnum þá voru sjaldnast til egg, ekki alltaf þetta eða hitt, djúsinn sykurleðjublanda og ekki mikið úrval af brauði eða áleggi. Sósur eru þeir alls ekki mikið fyrir og nánast ómögulegt að fá sósu hvort heldur er með hammaranum eða steikinni. Það var ekki heldur hægt að fá neina gosdrykki nema sódavatn.

Svo kemur maður til Malasíu og þar kveður við annan tón, allir til þjónustu reiðubúnir og elskulegir mjög og ekki laust við það að maður verði mýkri við að koma á svona staði þar sem náttúrfegurðin er líka mikil og maður borðar morgunmatinn úti við fuglasöng og gróður og á boðstólum allskyns suðrænir, ferskir og framandi ávextir og safar ásamt öllu hinu venjulega "stöffinu".

06.11.2008

Fékk yfir mig þörf til að skrifa eitthvað, veit ekki af hverju, hvort það er af því að maður er búinn að lesa svo mikið af bloggi að undanförnu í þessum reifara sem íslenskt þjóðfélag gengur í gegnum þessa dagana og langar að vera með eða það sé þörf til að segja ykkur frá því sem er að gerast í lífi mínu þessa dagana, sem er all nokkuð, eða af því að ég var hvattur til þess eða hvort einhver enn önnur ástæða liggur þar á bakvið. Veit ekki en allavega þá er ég í 39þús fetum, í drottningu háloftana, einhversstaðar í námunda við Miðjarðarhafið. Ég veit aldrei nákvæmlega hvar ég er þegar ég er að fljúga, finnst það aukaatriði... hehe djók ég er nefnilega afturí með lapparann og að hlusta á Karlakór Keflavíkur og poppgoð Suðurnesja flytja lög sem voru tekin upp á tónleikum í Stapa í fyrra og sett var á disk í ár, heitir hann Þú lýgur því. Sennilega af því að hann er alveg lýgilega góður. Núna er akkúrat lagið Ísland er land þitt...kaldhæðnislegt nú þegar þjóðarstoltið hefur orðið fyrir miklum skakkaföllum en um leið þörf áminning um að nú sé ekki bara þörf, heldur nauðsyn að snúa saman bökum og rífa okkur upp úr þessum öldudal og kannski er það kostur að hann sé svona djúpur því þá er hægt að spyrna í botnin. Ég er semsé á leið úr menningunni, ja eða ómenningunni það er alveg spurning, í annan menningarheim all frábrugðinn okkar nefnilega þann arabíska og þarf maður að undirbúa sig fyrir það að sjá ekki kvennmann fyrir klæðunum næstu þrjár vikurnar eða svona næstum því, það eru nú nokkur flug á dagskránni og freyjurnar okkar bera ekki klæði fyrir andlitum og það eru einhver næturstopp í löndum sem eru ekki alveg eins aftarlega á merinni og KSA (Kingdom of Saudi Arabia) en sumir segja að þetta trúarofstæki sem á sér stað í miðausturlöndum sé svona eins og var hjá okkur kristnum mönnum fyrir 500 árum.

Það er mikið að gerast í fjölskyldunni þessa dagana, Viktor orðinn sextán mánaða og þarf vakt á hann þegar hann er ekki girtur af eða sofandi. Það er svo mikið að uppgötva fyrir svona kríli og líkamlegir burðir bjóða upp á sífellt meira og meira príl enda er mamma hans alltaf á innsoginu, skil ekki hvernig er hægt að súpa svona miklar kveljur og svona oft, maður þarf alltaf að anda frá sér líka. Það er frábært að fylgjast með honum en eins og hjá svo mörgum þá vildi maður hafa meiri tíma með honum. Vonandi gefst meiri tími þegar við flytjumst búferlum til Malasíu sem gæti verið handan við hornið. Já það eru hlutir að gerast, komið er tilboð í Greniteiginn sem við erum búin að samþykkja en viðkomandi á eftir að standast greiðslumat. Það er einnig nokkur áhugi fyrir Innrömmuninni eftir auglýsngar í Fréttablaðinu og vonast ég til að það komi tilboð fljótlega. Fólk er að missa vinnuna í umvörpum og þá er kjörið tækifæri að skapa sér vinnu sjálfur. Þannig ef allt selst þá getum við vonandi farið á suðaustlægar slóðir í upphafi nýs árs.

Ég má til með að tala, aðeins svona í restina, um íslenskt þjóðfélag. Það er alveg magnað hvað það virðist ætla að koma mikill kúkur í ljós og alveg með ólíkindum hvað menn hafa verið blindir í eigin græðgi, nú síðast niðurfelling skulda meðal toppa gamla Kaupþings og það á eflaust eftir að koma meira upp á yfirborðið en svona til að vera ekki of mikið á neikvæðu nótunum, nóg er nú samt, þá komu tvær góðar fréttir sl. tvo daga. Obama var kjörinn forseti Ameríku, Guð hjálpi okkur ef hinn hefði unnið en ég hef mikla trú á Barack og þar er án efa á ferð rétti maðurinn til að leiða USA úr þeim gríðarlegu vandræðum sem þar eru og það hjálpar okkur Íslendingum og heimsbyggðinni allri. Hann hefur rétta sýn, er mjög skarpur og mikið séntilmenni. Hin fréttin var að heiman og er sú að Bogi Nilsen fyrrverandi ríkissaksóknari hefur beðist undan þeirri rannsóknarvinnu sem núverandi ríkissaksóknari bað hann um og ástæðan, hann taldi sig ekki njóta nægs trausts. Nægt traust!!! Ég hélt þetta væri ekki til í orðaforða embættismanna eða ríkisstjórnarinnar. Þetta er til eftirbreytni og held ég að fáir yrðu eftir ef allir gerðu slíkt hið sama. Það sem meira er þá telur Bogi að það eigi að koma til erlendir, óháðir aðilar með óskorðað vald til að rannsaka ofaní kjölinn það sem gerst hefur. Það verði dýrt en sé óhjákvæmilegt. Þetta er eina leiðin að mínu mati út úr þessum hremmingum, það skapast ekki traust öðruvísi á Íslandi og það er akkúrat traust sem við þurfum, stýrivaxtahækkanir breyta engu ef ekki er til neitt traust þá munu peningarnir streyma úr landi hvort eð er og eina sem hefst með henni er rothögg fyrir heimili og fyrirtæki í landinu.

  Sit hérna í lobbyinu á hotel Cosmonaut í Karaganda í Kazakstan, já það er rétt mar er mættur á slóðir Borats aftur. Síðast var það nú stærri og menningarlegri borg, Almaty en þessi er “in the middle of nowhere”. Það á að vera þráðlaust internet hérna en það virkar ekki þessa stundina og klukkan er 4 að morgni og ég andvaka svo það er ekkert annað að gera en að blogga. Við komum hérna um miðjan dag í gær eftir vægast sagt langt og erfitt ferðalag frá Luxemborg. Fórum þaðan rúmum sólarhring áður en fyrst fórum við til Frankfurt svo Moskvu og áttum svo að koma hingað en það gekk ekki alveg eftir því við þurftum frá að hverfa í fyrstu atrennu, það var þoka yfir allri freðmýrinni. Þetta er bara ein stór freðmýri hérna. Við þurftum að bíða í 7 klst á flugvellinum í Moskvu eftir að þokan myndi hverfa en eitthvað hafa þeir verið fljótir á sér því þegar við komum til Karaganda var völlurinn enn lokaður vegna þoku og eftir stuttan “holding” var farið á varavöllinn Astana og það byrjaði ekki vel því þar þurfti þeir að “pulla upp” vegna þoku, þeir voru komnir það neðarlega að ég sá jörðina út um gluggan hjá mér en þó maður sjái beint niður þá þarf maður ekki endilega að sjá vel áfram eins og útsýni flugmannanna er. Allavega þá þurftu þeir að hætta við og þá var nú farið að fara um mann. Hvað áttu mennirnir mikið eldsneyti eftir og þoka allsstaðar. Það bætti heldur ekki úr skák að þetta var rússneskt flugfélag á skítugri Boeing 737 og eftir þetta “go around” var eins og þeir hefðu ekkert plan því vélin virtist ekki fara í neinn sérstakan holding heldur sveimaði tilviljankennt um í allnokkra stund. Þetta er eitthvað sem mar finnur sem flugmaður. Það var hinsvegar reynt aftur og í þetta skiptið lenti vélin og það heilu og höldnu og inn í flugstöð fórum við og biðum þar í á aðra klst og þá hafði þokunni létt í Karaganda og við lentum þar eins og áður sagði rúmum sólarhring eftir að lagt var af stað frá Lux. Og hvað erum við að þvælast hérna? Jú það er von á vél í dag frá Atlanta á Cargolux samningi frá Hong Kong sem við tökum áfram til Luxemborg og áhöfnin sem kemur með hana verður eftir hér. Við erum nýbyrjaðir að fljúga hingað og cpt sem er með í för hann kom hingað í fyrstu ferðinni um daginn og þá beið hans svaka móttökunefnd á flugvellinum, fullt af sjónvarpsfólki með myndavélar og læti. Það var tekið við hann viðtal og hann var bara maðurinn. Þeir vildu endilega fá okkur til að koma hingað reglulega, sem ég veit ekki betur en að standi til. Það er mikill akkur fyrir svona samfélag sem er að reyna stíga upp úr rústum kommunismas að fá svona stórar flugvélar til að koma reglulega því gjöldin af þeim eru mikil. Það er hinsvegar líklega hagstætt að millilenda hérna finnst við erum að því í staðin fyrir td Dubai, eldsneyti og flugvallagjöld líklega ódýrari. Við komumst að því td að bensínlíterinn hérna er um 40-50 kr. 

Þessi útivera er búinn að vera öll upp á sama mátann, ekkert nema ferðalög en samt ekkert flogið sjálfur. Það eru níu dagar síðan ég fór út og ég er búinn að fljúga einn legg, frá New York til Brussel en borgirnar sem ég er búinn að koma til eru: Amsterdam, New York, Brussel, Lux, Frankfurt, Moskva, Astana og Karaganda. Eftir að ég kem til Lux á ég svo að halda til Frankfurt og fara í simma og Rúna og Viktor litli Örn ætla líka að hitta mig yfir helgina og það verður nú gaman. Eftir það á ég að fara aftur til Amsterdam en það er nú langt þangað til á mælikvarða Atlanta og margt getur breyst þangað til. 

Ætli maður verði ekki að reyna sofna eitthvað svo maður verði alveg eins og drusla í fluginu á morgun, þetta er nú ekki orðið á hverjum degi sem maður fær að fljúga…

Þá er seinni helmingurinn af Pílagrímafluginu hafinn og gott betur en það því þegar þetta er ritað, í 36 þús fetum yfir Indlandshafi, er uþb 2 vikur eftir af þessari miklu hátíð Múslima sem haldin er ár hvert og færir þessari þjóð, Sádí Arabíu, milljarða ár hvert meir en tekjur þeirra af olíu segja menn og samt eru þeir stærsta olíuríki heims. Já gæðunum er misjafnlega skipt svo mikið er víst. Þeir hafa svo mikið af peningum að það þykir ekki við hæfi að konur vinni, reyndar vinna fæstir þeirra því erlent vinnuafl sér að mestu um að halda landinu gangandi.

 Lífið hefur gengið sinn vanagang í þessari útiveru en þó hefur nokkuð verið um uppákomur í fluginu. Um daginn fór ég til Brussel og það var akkúrat þegar fellibylurinn gekk þar yfir. Fellibylurinn já, nú höfum við fellibylji í Evrópu, veðrið er að breytast! Þegar við lentum var grenjandi rigning og vindurinn fór upp í 30 m/sek í verstu hviðunum. Það hafði þó ekki mikil áhrif á drottningu háloftana því cpt Charles Bourges sem var að fljúga þennan legg smurði henni á brautina svo varla fannst þegar hún snerti. Síðar fréttum við að tré hefðu fallið um alla Evrópu og fólk farist í þessu óveðri. Á leiðinni tilbaka til Sádí var svo mikil ókyrrð um tíma að ég hékk í beltinu í verstu dýfunum og það þarf að vera allnokkuð mikil ókyrrð svo það gerist á þessari risaþotu. Við lentum nú samt í Ryhadh, höfuðborg Sádí, heilu og höldnu. Þaðan átti svo að fara áfram til Jedda eftir stutt stop, stutt stop eins langt og það nær því allt hefur sinn tíma í Sádí, þeim finnst snigill vera snar í snúningum!!! Eftir flugtak í Rhyadh gaus svo upp brunalykt í cockpittinu og tókum við þá ákvörðun að snúa við með tilheyrandi viðbúnaði á jörðu niðri því þegar flugvél tilkynnir um brunalykt þá er slökkviliðið ofl settir í viðbragðsstöðu sem betur fer því það er aldrei að vita hvenær eldur gýs upp við slíkar aðstæður. Það gerðist sem betur fer ekki og við fórum til Jedda daginn eftir, þegar flugvirkjarnir voru búnir að finna og laga orsökina sem var hitinn í framrúðunni.

 “Ar u writing a love letter Villi” spyr flugstjórinn með sínum franska hreim. Þetta eru ekkert nema Frakkar sem ég flýg með núna og þeir eru með frábæran hreim og gaman að hlusta á þá alveg eins og vélstjórinn sem ég er búinn að vera með síðustu daga en hann er Ítali og hefur ennþá skemmtilegri hreim. Sá varð 61 árs í fyrradag og er gull af manni og gaman að hafa vélstjóra þegar svoleiðis karakterar eru fyrir aftan mann.

Ég er semsé á leið til Jedda núna frá Batam í Indónesíu ( ég var búinn að skrifa á heimleið en breytti því, sem segir að ég er búinn að vera allt of mikið í Jedda og ég á aldrei eftir að bíða þess bætur. Heyrið þið það crew plannig, sendið mig eitthvert annað!!!...for crying out lout). Hótelið í Indónesíu lætur okkur hafa “bangalóa” sem er voða kósý ef ekki væru þessar helv móskító flugur, mikið djö fara þessar ógeðslegu kvikindi í taugarnar á mér. Þetta er í annað skiptið á nokkrum dögum sem ég er gjörsamlega étinn lifandi af þeim og í bæði skiptin hefur það verið á meðan ég svaf. Ég taldi ein 25 bit núna og er að ganga fram af göflunum af kláða. Grrrrrrrrr er ekki hægt að útrýma þessum kvikindum ég meina hvaða gagn gera þær hvort sem er?

Þangað til næst, bíó bæjó.

 Núna undanfarið þá er ég búinn að vera fljúga frá Sádí (nánar tiltekið Medina, drulluplace) til Surabaya, Indónesíu. Þetta eru tíu klst leggir og tíminn stundum lengi að líða sérstaklega eftir því sem leggjunum fjölgar en hey það tikkar vel inn af tímunum svo maður kemst kannski fyrr heim því þegar þeir eru orðnir eitthundrað á innan við 28 dögum þá má maður ekki meir, hehe fá er svo með öllu illt… Líkamsklukkan hefur líka fengið að kenna soldið á því og það klikkaði allverulega planið hjá mér í morgun. Þeir sem þekkja mig vel vita að ég er svona meira fyrir að sofa á morgnana heldur en á kvöldin og já þetta er búið að ganga svona farið að sofa snemma morguns og vaknað frá hádegi til miðdags eftir því hvernig flugin eru. Í morgun átti semsé að vakna í hádeginu, þannig að ég hafði sofið að deginum áður og ætlaði bara að fara sofa snemma um morguninn svona ca fjögur en þá bara sofnaði ég ekkert og maður lifandi hvað ég var syfjaður þegar flugið byrjaði, maður hefði brotið tannstöngla með augnlokunum.

Það er nú ýmislegt dundað sér á þessum löngu leggjum og gerði ég t.d. mína fyrstu sudoku á síðasta legg, með stæl að sjálfsögðu, ipod-inn er ómissandi og þetta er ritað í 36þús fetum yfir Indlandshafi á leið til Sádí. Í gær þá hitti ég flugmennina úr hinni vélinni (nú eru orðnar tvær vélar sem fljúga til Indónesíu) sem var fínt því þeir sem ég er með eru Indónesi og Malasíumaður sem ég á ekki margt sameiginlegt með enda þótt þeir séu fínir báðir tveir, þeir eru bara miklu eldri og kafteinninn hitti konuna sína þannig að hann sást ekkert skiljanlega. Allavega þessir tveir sem ég hitti voru Steini Hall flugmaður og Kyrre Nilsen, sá sem réði mig á sínum tíma. Hann var þá yfirkafteinn en er núna bara venjulegur kafteinn. Hann er sórkostlegur karakter, Nojari og svona helv hress eiginlega of hress, það veður svo mikið á honum að það er engu líkt, ég held það sé ástæðan fyrir því að ég sofnaði ekki, maður var bara svo ör eftir að vera með honum heilt kvöld að maður var ekki búinn að ná sér niður hreinlega. Það gerði svona svakalega hitabeltisdembu þarna um kvöldið að á götunum mynduðust fljót, held nú reyndar að holræsiskerfin þarna hjá þeim blessuðum séu ekki mjög góð þannig að það hjálpaði líka til. Þessi borg er nú ekki mjög beisinn og húsin kofar flest, göturnar stappaðar af bílum og motorhjólum sem fylla gjörsamlega upp í skarðið á milli bílana. Í Indónesíu búa 250 millj manna og einhver sagði mér að í Surabaya byggju 40 millj, á eftir að sannreyna það, finnst það ótrúlegt, verð að segja það. M.v. það sem ég hef séð þarna þá kemst maður einn einu sinni að þeirri niðurstöðu að við séum mjög heppin, Íslingarnir…

Jæja kannski maður þurfi að fara tala við Mumbai radio.

Þá er maður mættur í action aftur að flytja Pílagríma. Í þetta skiptið er það til Medina frá Surabaya, Indónesíu. Þeir eru alltaf við sama heygarðshornið þessir tuskuhausar latir og gagnslausir. Sem dæmi þegar við komum til Surabaya þá beið okkar á flugvellinum starfsfólk af hótelinu með lyklana af herberginu og allt klárt fyrir komu okkar en hér í eyðimörkinni er það alltaf það sama, ekkert klárt og maður þarf alltaf að bíða út á velli eftir ég veit ekki hverju. Ég er semsé í Medina núna að bíða eftir að komast til Surabaya, sem verður á morgun. Hér er ekkert hægt að gera, nákvæmlega ekkert. Það er ekki einu sinni sundlaug á hótelinu né líkamsrækt og ekkert internet. Þeir selja vouchera fyrir internet, jú jú það vantar ekki og ég keypti mér einn slíkan síðast. Svo þegar ég ætlaði að tengjast gekk það ekki svo ég hringdi í lobbyið og bað um aðstoð. Já já sendi mann til þín, svo kom náttlega engin. Það er ekki einu sinni mappa á herberginu með upplýsingum um hótelið og þjónustuna þar (enda engin) eins og tíðkast á flestum hótelum heldur bara fjandans kóraninn og tuskuteppi til að krjúpa á, já ekki má gleyma að fara með bænirnar….hálfvitar. Pantaði mér klúbbsamloku hér síðast upp á herb og það átti að taka tuttugu mínútur en ekkert hafði gerst eftir 30 og 40 og 50 og þá hringdi ég, já hún er á leiðinni. Það er alltaf allt á leiðinni hér svo þegar hún loksins kom þá var hún köld……….að sjálfsögðu. Að skemmtilegra hjali, Surabaya ég hafði ekki komið til Indónesiu áður og þar er fólkið mun elskulegra og það heilsa manni allir út á götu, fyndið enda sker maður sig þar úr sem sá eini hvíti. Gjaldmiðillinn þar er Rúpíur og maður eyðir ekki undir milljón á kvöldi, gengið á þessu er svo fyndið að það er alltaf eins og maður sé að kaupa hús eða bíl þegar maður er að fá sér hamborgara.

Adios

Þá er maður aftur mættur í “The magic kingdom of Saudi Arabia” og þó ekki því ég er enn bara í Brussel á liðinni þangað. Fór reyndar um daginn en var bara eina nótt og kom svo aftur hingað og verð hér í einhverja þrjá daga. Hef verið að fljúga með sama kafteininum og sagði tuskuhausnum til syndanna um daginn þannig að hann var ekkert látinn fara, sem betur fer, þetta er fínn kall. Það er alltaf eitthvað að gerast þegar maður flýgur með honum. Við tókum semsé Saudiafraktarann frá Brussel til Jiddah og áfram til Ryiadh. Þar fórum við á hótel í sólarhring og ekki eins og venjulega þá beið vélin eftir okkur út á flugvelli í stað þess að halda áfram með annarri áhöfn. Þegar við komum tibaka þá var vélin náttlega eins og við skildum við hana nema það var náttlega búið að tæma hana og í þetta skiptið skyldum við fljúga tómir til Cairo og fylla þar og aftur til Brussel þar sem ég er nú. Það eina sem þurfti að gera var að setja eldsneyti á tankana og við gætum brennt af stað, ætti nú ekki að vera erfitt að komast á tíma. Ekki í Saudi Arabíu, þetta eru svo miklir HÁLFVITAR OG SVIKULIR LETINGJAR að það er með ólíkindum. Áður en við förum út í vél þá þurfum við að sækja pappírana hjá Saudia Ops, þetta eru hlutir eins og flugplan og veður. Þar segjum við þeim jafnframt hversu mikið eldsneyti við viljum og í öllum siðmenntuðum löndum þá hringja þeir í benzínkallinn og trukkurinn ætti að vera kominn á undan okkur að vélinni. Ekki í magic kingdom, þar virka hlutirnir ekki svona, ekki einasta var enginn benzíntrukkur heldur var enginn stigi heldur og við þurftum að bíða eftir að komast um borð í einar fimmtán mínútur og ég minni á að vélin var búin að standa þarna á rampinum í heilan sólarhring. Fyrsta verk okkar um borð var að kalla eftir benzínkallinum sem við eigum náttúrulega ekki að þurfa, þeir vita af okkur. Það tekur um 45 mínútur að dæla þessu eldsneyti sem við þurftum með pappírsvinnu og öllu. Við fylgdumst nákvæmlega með því hvenær hann kom og tókum niður tíman og það var um 25 mín fyrir áætlaða brottför þannig að það var ljóst að við skyldum lenda í um hálftíma seinkun. Á benzínnótunni sem við fáum er skráður niður tíminn sem byrjað er að dæla, af benzínkallinum og viti menn hann bara laug upp í opið geðið á okkur, sagðist hafa byrjað um 1 klst fyrir áætlaðan brottfarartíma. Þetta fór að vonum ekki vel í okkur og ekkert annað að gera en að skrifa skýrslu…………sem síðan lendir í ruslinu og sama ruglið heldur áfram.

Svo er það að frétta að heiman að við Rúna erum búin að kaupa fyrirtæki sem Rúna verður forstjóri og framkvæmdastjóri í. Það heitir Innrömmun Suðurnesja á Iðavöllunum þannig að þeir sem þurfa að láta ramma inn mynd vita hvert þeir eiga að snúa sér.

Kveðja.

Tók mig til um daginn og kíkti á ströndina. Hér í Rauða hafinu eru einhverjir flottustu kórallar sem fyrir finnast í heiminum eða svo er sagt. Upplagt að snorkla hér tala nú ekki um kafa en það er hægt að taka hér fjögurra daga námsk sem kostar 30 þús m/öllu og gefur alþjóðlegt köfunarskírteini. Allavega þá ákvað ég að skella mér á einkaströnd sem hótelið á. Haddi ætlaði með en var kallaður í flug þannig að ég ákvað að skella mér bara einn, já dugir ekkert hangs. Það var bölvað rok þegar ég steig upp í rútuna sem tekur um hálftíma að koma manni á áfangastað. Já rokið var svo mikið að ég komst að því strax að það voru nú ekki margir þarna og þeir voru að fara(kannski þegar þeir sáu mig). Það var ekkert hægt að gera, ekki kafa, ekki snorkla, ekki fara á jet-ski en það var hægt að busla í flæðamálinu. Ströndin er nefnilega ekki eins og venjuleg strönd þar sem dýpið smá eykst, nei nei þetta er þannig að hún dýpkar aðeins og grynnist svo helling alveg bara þannig að sjórinn nær manni bara kannski upp að hné og svo er bara hengiflug eins og gjá og þar er náttlega allt brimið. Það voru svona klettar þarna eða grjótgarðar og þar stóð maður eins og í Sprite auglýsingunni forðum daga og lét pusurnar af briminu skvettast yfir sig svo tókst mér að finna eindæma kuðunga og skeljar í flæðamálinu handa Rúnu minni sem annars eru seldar í verslunum heima fyrir stórfé. Annars var þetta svona Palli var einn í heiminum fílingur, mér tókst að króa þarna nokkra stafrsmenn af út í horni og reka úr þeim garnirnar. Þeir sögðu mér að þarna kæmu konur jafn sem karlar og þær væru bara á bikini, ja hver þremillinn í Saudi Arabíu, verst ég á ekki lengur myndavél til að gefa ykkur sannanir. Þeir sögðu föstudagana sérstaklega vinsæla þvi föstudagar eru þeirra sunnudagar. Menn þyrftu þó að vera meðlimir eða hótelgestir til að komast inn á ströndina sem var harðlæst. Það má því segja að ég hafi haft einkaströndina einka f mig.

Þá er maður kominn heim enn á ný og þvílíkt sjokk að labba út úr flugstöðinni í Kef beint inn í Íslenska sumarið, rok og rigningu og átta stiga hita þegar maður er búinn að vera í 40+ stiga hita í eyðimörkinnni. Já maður fer úr sprengjuregni í venjulegt regn, nei nei segi svona en maður var að þvælast þarna ekkert svo voðalega langt frá Beirút. Svo var ég í Mumbai nokkrum dögum fyrir hryðjuverkin þar þótt ég hafi ekki farið af flugvellinum. Annars kom ég á fimmtudagskvöld og verð heima fram að Verslunarmannahelgi og fer þá aftur til Jeddah, jíbííííííií………

Hér er annars bloggið frá því síðast í Jeddah en ég komst ekki á netið þar þannig að það kemur bara núna…betra seint en aldrei, er það ekki?????????

Í sandinum

Þá er maður kominn í eyðimörkina, Jeddah á Arabíuskaganum, að fljúga f Saudia. Þetta er dæmigerð operation fyrir Saudia þar sem enginn veit neitt fyrr en á síðustu stundu og við fáum að sjá það í sjónvarpinu hvenær við eigum að fljúga daginn eftir, einn dagur í einu. Við gistum inn á afgirtu svæði f fólk sem er að vinna hérna og þar er kapalsjónvarp þar sem Atlanta hefur eina rásina f sig undir tilkynningar oþh. Þetta er f utan borgina og er svona 45 mín akstur niðr í mibæ. Það er nú samt kjörbúð hérna og tveir matsölustaðir þannig að manni vantar svo sem ekkert. Strax og ég kom var ég settur í flug og er búinn að vera að síðan ég kom en er núna kominn í 60 klst frí samkv reglugerð. Það er búið að nota mann eins og hægt er. Já mar fær að vinna hérna en gallinn er sá að þetta eru svo stuttir leggir að það safnast ekki mikið af tímum þó maður sé að vinna mikið, reglan er sú að fari maður í 14 klst törn er það svona 7 klst í flugi þannig að þetta er ca helmingur. Svo er náttúrulega 1-2 klst að komast til og frá flugvellinum. Hér er náttúrulega hrikalegur hiti og varla hægt að vera úti. Ég fór við sundlaugina í dag og þegar hitinn var kominn í 57 gráður á hitamælinum á tölvuúrinu mínu varð skjárinn bara svartur og ég þurfti að forða því í skuggann og þar staðnæmdist mælirinn í 45 gráðum, algjör steik, maður bara lufsast milli staða. Mætti maður þá heldur biðja um kuldann og rigninguna heima, svo er sandur allsstaðar smígur inn um loftkælingarnar og leggst á allt. Þetta er gamlt drasl sem er í húsinu mínu og gerir mest hávaða en litla kælingu þannig að ekki er beisið að sofa við þetta. Ekki er rúmið skárra, alltaf að drepast í bakinu þegar ég vakna. Ég ætla nú ekki að kvarta um of þetta hefur sínar góðu hliðar maður eyðir ekki miklu hérna og það kemur sér vel svo er þetta fín reynsla, margir leggir þótt þetta séu ekki margir flugtímar.

Jæja ætla að fara koma mér það átti að grilla út við sundlaug

Stundum þegar rignir þá hellirignir!!!!!!!!!!! Tollaraandsk………. Á Keflavíkurflugvelli buðu mig sérstaklega velkominn heim með því að rukka mig f eldgamla fartölvu sem ég keypti 2004 og varð ég tæplega tíuþúsundkrónum fátækari eftir þau blíðuhót þessara yndislegu ríkisstarfsmanna!!!! Var nú ekki par hrifinn en ekkert við því að gera og þegar ég var svona rétt að jafna mig á því og farinn að taka upp úr töskunum þegar í ljós kemur að engin er þar myndavélin. Mikið djö er maður orðinn kalkaður, ég hef ekki hugmynd um hvar ég týndi henni en svona er það bara. Þannig að nú getur maður eitthvað gengið á alla þessa peninga sem hafa verið að safnast upp undanfarið á þessum rokna launum og ekkert að borga, engir vextir sem hækka lánin og bara vaðandi vesen  að losna við alla þessa peninga………………ha

Svo ætlum við félgarnir að fara m fjölskyldur á Njálu-slóðir, í Fljótshlíðina og vera þar yfir helgi í bændagistingu og gera fullt af skemmtilegheitum. Þetta verður ábyggilega hátt í 20 manns ef allir koma. Svo þurfum við að nýta þennan ferðavinning sem við unnum á árshátíðinni, já já flug f tvo til Evrópu eða Ameríku. Veit einhver um góðan stað til að fara á? Settu það þá hér inn f neðan.

Kveðja

Þá styttist í að mar fari að koma heim aftur (2. júní) og ekkert meira flug planað á mig það sem eftir er þessari útiveru. Það leit út fyrir að ég yrði bara standby síðustu vikuna en ég á að fara á upprifjunarnámskeið á þriðjudag og miðvikudag.

Eins og ég hef áður sagt þá fór ég í tíu dag túr til Ameríku um daginn. Fyrst til New York í fimm daga svo áfram til Chicago í gegnum Atlanta í aðra fimm og svo aftur yfir til Frankfurt. Í New York höfðu félagar mínir engan áhuga á að fara niðr á Manhattan svo ég fór þangað einsamall einn daginn og kíkti á “Ground Zero” þar sem World Trade Center turnarnir stóðu áður. Það er nú svo sem ekkert að sjá nema bara hola en sögulegt er það og fer í safnið yfir sögulega staði sem mar hefur komið á. Þetta var ca. hálftíma ferð með lest þarna niðr eftir og þurfti að skipta um lest á einum stað, í Bronx, þannig að það var ekkert áhugavert að vera þvælast það að næturlagi einsamall enda var hábjartur dagur þegar ég var á ferð.

Þegar við svo komum til Chicago var miklu meira að viðhafast og hótelið alveg í miðbænum. Eins og sést á myndunum þá var fenginn limma til að skutlast með okkur af flugvellinum og aftur tilbaka þegar við fórum. Þar sýndu félagar mínir mér fullt af áhugaverðum stöðum t.d. matsölustaði og bari þar sem lifandi blús var spilaður fyrir gesti og ekki af verri endanum þeir eru líka báðir gítarspilarar og gátu því sagt amtörnum í hópnum hvenær ætti að leggja sérstaklega vel við hlustir. Það er allt stórt í Ameríku og í byggingu tengdri hótelinu þá var stærsta líkamsræktarstöð sem ég hef séð, á fimm hæðum og hver hæð eins og stór íslensk stöð. Í miðjunni var svo klifurveggur sem náði frá neðstu hæð upp á þá efstu f þá sem höfðu áhuga á klifri. Þarna voru líka skvassvellir, sundlaugar, gufa, tækjasalir, spinning, aerobig, körfuboltavöllur, hlaupabraut og dugði ekkert minna en heil hæð undir upphitunartækin. Við borguðum aðeins 10$ aðgangseyrir að þessu öllu. Ég er hræddur um að Ómar, þú hefðir getað gleymt þér þarna inni!!! Svo fór ég í fljótasiglingu á Chicago River með leiðsögn og fékk best daginn í það, veðrið hreint frábært og það var mjög athyglivert. Þið getið séð allt um fljótasiglinguna og Ground Zero á myndatenglinum: NY og Chicago.

Kv